مقدمه ای برای قوانین ومقررات مرتبط با خودکشی

خودکشی در حقوق کیفری‌  ایران
خودکشی یا خودزنی در قوانین‌ایران، جرم شناخته نشده است. در قانون مجازات عمومی‌مصوب 1304 شمسی واصطلاحات آن در سال 1352، خودکشی جرم نبود واساساً راجع به خودکشی، شروع به خودکشی یا معاونت و مشارکت در خودکشی، مجازاتی پیش‌بینی نشده بود. در حال حاضر نیز در قوانین جزایی‌ایران خودکشی یا شروع به آن جرم نیست؛ زیرا اعمال کیفر نسبت به خودکشی کننده، واجد جنبه پیشگیری نیست و هرنوع عکس العمل قانونی، موجب لطمه مادی و معنوی به بستگان وی خواهد بود.

معاونت در خودکشی نیز از دیدگاه حقوق جزای اسلام، اعانت براثم، تلقی گشته و مرتکب آن مستوجب تعزیر می‌باشد، اما در حقوق جزای ‌ایران، خودکشی و شروع به آن جرم نیست و از آنجا که قانونگذار‌ ایران از نظریه «مجرمیت عاریه‌ای» استفاده کرده است، معاونت در خودکشی هم جرم نبوده و قابل کیفر نمی‌باشد.

در عین حال، سایر صدمات بدنی شخصی ناشی از اقدام به خودکشی، در صورتی که تؤام با مسؤولیت خاص باشد، در مواردی جرم و قابل مجازات است بنابراین از غیر قابل مجازات بودن خودکشی نباید نتیجه گرفت که سایر صدمات بدنی که کسی به انگیزه خاص، شخصاً به خود وارد می‌کند، مانند آن که عضوی از بدن خود وارد می‌کند، مانند آن که عضوی از بدن خود را به منظور فرار از انجام خدمت وظیفه عمومی‌ناقص نماید، قابل مجازات نیست، بلکه‌این قبیل صدمات شخصی بدنی به عنوان عمل مجرمانه، ممنوع وقابل مجازات می‌باشند. که در ذیل به موارد قانونی مرتبط در این خصوص پرداخته می شود.

قانون 51 مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب سال 1382
[ وزارت تعاون ، کار و رفاه اجتماعی - ۲۰ شهریور ۱۳۹۱ ]
ماده 59 قانون سابق مجازات جرایم نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران مصوب 1371
[ وزارت تعاون ، کار و رفاه اجتماعی - ۲۰ شهریور ۱۳۹۱ ]
ماده 836 قانون مدنی ایران
[ وزارت تعاون ، کار و رفاه اجتماعی - ۲۰ شهریور ۱۳۹۱ ]
ماده 16 قانون مجازات جرایم رایانه ای
[ وزارت تعاون ، کار و رفاه اجتماعی - ۲۰ شهریور ۱۳۹۱ ]