آموزش مهارتهای زندگی

 

آموزش مهارتهای زندگی

پژوهشهای بی شماری نشان داده اند که بسیاری از مشکلات سلامت ریشه های روانی،اجتماعی دارند. توانایی های روانی اجتماعی در ارتقای سلامت نقش مهمی دارند. این توانایی ها فرد را قادر می سازد تا در مورد سایر انسانها، جامعه، فرهنگ و محیط خود مثبت و سازگارانه عمل کند و سلامت روانی خود را تامین نماید. در این جا منظور از سلامت معنای عام آن ، یعنی سلامت و بهداشت جسمانی،روانی و اجتماعی است. طمانی که مشکلات سلامت، ناشی از رفتارها هستند و این رفتارها ناشی از ناتوانی فرد در مقابله ای صحیح با استرس ها و فشارهای زندگی ، افزایش توانایی های روانی اجتماعی نقش مهمی در فعالیت های پیشگیرانه خواهد داشت. بنابراین آموزش مهارتهای زندگی می تواند با هدف پیشگیری از رفتارهای پرخطر و ارتقای سلامت نقش زیادی داشته باشد. آموزش مهارتهای زندگی بر این اصل استوار است که کودکان و نوجوانان حق دارند توانمند شوند و نیاز دارند که بتوانند از خودشان و علایق شان در برابر موقعیت های زندگی دفاع کنند. بر اساس طبقه بندی سازمان جهانی بهداشت مهارتهای اساسی در زمینه ارتقای سلامت کودکان و نوجوانان عبارتند از :
- مهارتهای ارتباطی بین فردی
- توانایی تصمیم گیری –حل مسئی توانایی های
- توانایی تفکر خلاق
- مهارت خودشناسی –همدلی
- توانایی مقابله با هیجان ها و تنش (استرس ها)
مستقیم ترین روش مداخله ، به منظور ارتقای توانایی های شخصی و اجتماعی آن ها را تقویت می کند. در مورد کودکان و نوجوانان این مداخله را می توان از طریق آموزش مهارتهای زندگی در محیط آموزشی حمایت کننده یعنی مدرسه، ارائه نمود. مدل زیر جایگاه مهارتهای زندگی را در زنجیره ای بین عوامل انگیزشی ،دانش،نگرش،ارزش ها،رفتار سالم و در واقع جایگاه مهارتهای زندگی در پیشگیری اولیه از رفتارهای پرخطر نشان می دهد.
یادگیری دانش   -  یادگیری و تمرین مهارتهای زندگی   - تقویت یا تغییرهای نگرشی - ارزشی و رفتاری --رفتارهای سالم و مثبت --پیشگیری از رفتارهای پرخطر و ارتقای سلامت

برخی از مهمترین روش های آموزش فعال عبارتند از : سوال کردن، بارش فکری،بحث گروهی ،ایفای نقش و نمایش ، بررسی.