نیم‌نگاهی به شاخص‌های توسعه استان چهارمحال و بختیاری (ویراست یکم)

معاونت امور اقتصادی و برنامه ریزی/ سینا نریمانی ابر  ۱۳۹۹/۰۸/۱۸
  فایلهای مرتبط
نیم‌نگاهی به شاخص‌های توسعه استان چهارمحال و بختیاری (ویراست یکم)
استان چهارمحال و بختیاری در جنوب غربی کشور واقع شده است. قسمت عمده استان چهارمحال و بختیاری در شرق توده کوهستانی بلند زردکوه بختیاری قرار گرفته و با استان های لرستان، اصفهان، کهگیلویه و بویراحمد و خوزستان همجوار می باشد. این استان از نظر موقعیت نسبی در داخل کشور واقع شده و به مرزهای خارجی کشور دسترسی ندارد. استان چهارمحال و بختیاری از نظر موقعیت طبیعی در میان استان های همجوار خود از ویژگی های منحصر به فردی برخوردار است که به بام ایران نیز معروف است. همین ویژگی ارتفاعی، سبب ایجاد منطقه بارشی شده که در داخل فلات مرکزی ایران بی بدیل است. با توجه به چنین بارشی است که این استان نسبت به استان های همجوار خود، از منابع آبی بهتری برخوردار است و سه رودخانه پر آب ایران یعنی کارون، دز و زاینده رود از کوه های استان سرچشمه می گیرد که به عنوان یکی از مهمترین کانون های آبی کشور می باشند. ویژگی های طبیعی در این استان موجب شده تا ظرفیت های بالقوه ای برای توسعه مبتنی بر زراعت، باغداری، دامداری، پرورش آبزی و معادن دارا باشد. اما با وجود تدوین و اجرای برنامه های متعدد توسعه زیرساخت ها و بهبود خدمات اجتماعی در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی همچنان در اغلب شاخص های اقتصادی و اجتماعی شرایط نامطلوبی دارد.
برخورداری از قدرت انعطاف، تطبیق فعال با شرایط نوپدید، قدرت رقابت­ پذیری اقتصادی، به بیانی دیگر برخورداری از قدرت جذب، نگهداشت و انباشت سرمایه انسانی و مالی و برخورداری از بازدهی و بهره ­وری رقابت­ پذیری منابع، در مقایسه با سایر مناطق از مهمترین ویژگی­های یک اقتصاد پویا است؛ در حالی که ناموزونی توسعه منطقه­ای در ایران، علاوه بر کاهش قدرت انعطاف­ پذیری و رقابت­ پذیری مناطق کمتر توسعه­ یافته نسبت به مناطق توسعه­ یافته، پویایی اقتصاد ملی را نیز کاهش داده و امکان دستیابی به رشد پایدار اشتغالزا را با مخاطره مواجه ساخته است. در استان چهارمحال و بختیاری به دلیل وضعیت جغرافیایی منطقه و نیز سازه ­های مصنوعی، ناموزنی بین منطقه شرقی و غربی استان بسیار مشهود است گرچه طی سالیان دراز مردم منطقه توانسته ­اند تاحد ممکن از این دوگانگی موجود در منطقه نهایت استفاده را برای پیشبرد تعالی زندگی خود انجام دهند ولی بی شک وجود این دوگانگی رشد استان را دچار مشکل کرده و ضرورت دارد برنامه توسعه ­ای متناسب با ویژگی منحصربه فرد این استان تدوین و اجرا گردد. 

مطالعه حاضر بر آن است تا شاخص­های توسعه­یافتگی استان چهارمحال و بختیاری را بر اساس آخرین داده ­های در دسترس بررسی کند و تصویری نمایان از شکاف توسعه­ ای درون منطقه ­ای و سطح ملی در حوزه ­های اقتصادی، اجتماعی و زیربنایی ارائه دهد. در این گزارش، شاخص­ های توسعه انسانی، جمعیت و مهاجرت، اقتصاد کلان، فقر و رفاه اجتماعی، زیربنایی به تفصیل و به طور مقایسه ­ای مورد بررسی قرار گرفته­ اند.

نتایج این پژوهش نشان می­دهد استان چهارمحال و بختیاری اگر چه طی دهه ­های گذشته در کانون توجه برنامه ­های آمایش سرزمین، برنامه ­های توسعه و فعالیت­های گروههای خیریه و سمن­ ها بوده است، اما همچنان این استان از فقر و محرومیت رنج می­ برد و از منظر شاخص­ های مختلف اغلب در بدترین وضعیت در بین استانهای کشور قرار دارد. بهبود شاخص­های توسعه ­ای به خصوص در زمینه اشتغال، از مهمترین اولویت­ها نه­ تنها در سطح منطقه­ ای، بلکه در سطح کشوری و امنیت ملی به شمار می­ رود.

از دیگر سو با توجه به جمعیت جوان استان، ضرورت سرمایه­ گذاری و توجه ویژه به بخش­ های بهداشت و درمان و آموزش در جهت بهبود شاخص­ های توسعه انسانی در سطح استان ضروری است. در صورت عدم توجه به این موضوع و وضعیت نامناسب کودکان در سطح استان، این فرصت و پنجره جمعیتی درخشان به تهدیدی برای منطقه و در نهایت کشور تبدیل خواهد شد.
برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.